Dołącz do czytelników
Brak wyników

Horyzonty anglistyki

27 sierpnia 2020

NR 18 (Sierpień 2020)

G(z)oo(m)glujemy – czyli krótki przewodnik po Google Classroom i Zoom

18

Pisząc ten artykuł nie wiem jeszcze jak będzie wyglądał nasz nowy rok szkolny. Czy zostaniemy na dłużej w świecie online, czy może wrócimy do naszych klas i z uśmiechem powitamy uczniów siedzących w szkolnych ławkach. Niemniej powinniśmy być gotowi do wykorzystania możliwości wirtualnych zasobów oraz w razie konieczności, szybkiego i sprawnego przeniesienia się do świata online. A może część z nas rozważa wybranie tej właśnie ścieżki na zawsze? Cokolwiek by się nie działo, warto poznać lub też przypomnieć sobie kilka istotnych funkcji dwóch najpopularniejszych narzędzi online, które usprawnią nam zajęcia – tak, żebyśmy mogli bardziej skupić się na tym, co najważniejsze – czyli uczeniu języka.

GLUJEMY

zoom.us

Dla mniej wtajemniczonych, Zoom jest jedną z aplikacji pozwalających spotkać się online z wybraną grupą uczestników w unikalnym „pokoju”. Moim zdaniem, na ten moment, Zoom bije na głowę inne programy tego typu ze względu na prostotę, funkcjonalność i jednocześnie mnogość bardzo przydatnych funkcji.

POLECAMY

Pierwsze kroki

Zoom’a pobrać można ze strony zoom.us. Po przejściu na stronę, klikamy resources, a następnie download zoom client i wybieramy wersję odpowiednią dla urządzenia, z którego korzystamy. Instalujemy aplikację i tworzymy własne konto. Otwieramy aplikację i logujemy się. Warto najpierw zajrzeć do meetings – znajduje się tam kilka istotnych przycisków. Pierwszy, który wybieramy to edit. Sprawdzimy w nim meeting ID – numer naszego unikalnego pokoju, do którego nasi uczniowie mogą dołączyć oraz password – czasami wpisanie go jest konieczne, by móc wejść do pokoju. W advanced options warto wybrać enable waiting room – pozwala to na utworzenie poczekalni, w której na wpuszczenie do pokoju będą czekali uczniowie. Więcej o tej funkcji później. Enable join before the host pozwala uczniom dołączyć do pokoju przed nauczycielem, mute participants upon entry wyłącza głos gościom od razu po dołączeniu do pokoju. Ta właściwość może być szalenie przydatna, jeśli wśród naszych uczniów są tacy, którzy mają kłopot z dostosowaniem poziomu głośności swoich mikrofonów po dołączeniu do spotkania. Opcja automatically record meeting, pozwala na nagrywanie spotkania na dysku komputera. Zatem jeśli musimy się wykazać naszym działaniem przed dyrekcją albo nasz klient korporacyjny potrzebuje materiału z lekcji, uaktywnienie tego ustawienia będzie konieczne.

Uwaga: Sam plik z nagraniem nie zajmuje dużo miejsca na dysku, nawet jeśli spotkanie było długie, ale po zakończeniu spotkania trzeba poczekać na przetworzenie pliku – może to potrwać od kilku do kilkudziesięciu minut, w zależności od tego, ile minut liczyło spotkanie, które prowadziliśmy.

Rozpoczęcie spotkania

Po wybranych przez nas ustawieniach klikamy start i nasza wirtualna lekcja powinna rozpocząć się automatycznie (warto tutaj dodać, że z uwagi na pandemię Covid-19 na ten moment Zoom zniósł limit 40 minut na spotkanie dla szkół i edukatorów. W celu zniesienia ograniczenia należy skontaktować się z Zoom’em poprzez formularz, do znalezienia tutaj: https://zoom-video.pl/kontakt-edukacja/). Jeśli po rozpoczęciu spotkania na ekranie nie pojawiają się jeszcze uczniowie, a słychać wyłącznie dzwonek, jak ten do drzwi, to znaczy, że uruchomiliśmy wcześniej opcję enable waiting room. Polecam ją zachować, ponieważ pozwala nam ona na wpuszczanie tylko tych osób, które powinny w naszej lekcji uczestniczyć. Uczniowie, którzy chcą dołączyć będą się pojawiali na liście participants, w celu ich wpuszczenia wystarczy kliknąć admit. W prawym górnym rogu możemy ustawić, kto będzie nam się wyświetlał na ekranie. Można ustawić widok na osobę aktualnie mówiącą albo widok wszystkich uczestników lekcji. Odpowiedni przycisk znajduje się zaraz obok licznika czasu. Ja zdecydowanie wolę widzieć wszystkich na raz. Jeśli chcemy, żeby uczniowie skupili swoją uwagę na nas, musimy wcisnąć prawy przycisk myszy na naszym ekranie i wcisnąć opcję spotlight. Tak przygotowani możemy zagłębić się w kolejne funkcje Zoom’a.

Opcje na pasku i ich zastosowanie podczas zajęć

Mute oraz stop video pozwalają na wyłącznie naszego własnego mikrofonu i kamerki. Opcja przydatna o ile w miejscu, z którego prowadzimy zajęcia w tle może pojawić się ubrany jedynie w slipy inny członek rodziny albo kiedy istnieje szansa, że z innej części naszego profesjonalnego studio będą dobiegały niepokojące odgłosy. Dużo większą uwagę powinniśmy poświęcić security. Znajdziemy tam przede wszystkim opcję lock meeting, która pozwala na całkowite zamknięcie naszego pokoju – nikt nie będzie mógł się z nim połączyć ani do niego wejść. Uchroni nas to przed niepożądanym wtargnięciem na nasze spotkania osób, które nie powinny się na nich znaleźć. Uwaga: uczestnicy lekcji, którzy z jakiegoś powodu zostali rozłączeni podczas spotkania też odbiją się od ściany i nie będą mogli kontynuować spotkania dopóki nie odznaczymy na powrót tej opcji. Poniżej „lock meeting” znajduje się sekcja Allow participants to: share screen – uczniowie mogą dzielić się z nami swoimi ekranami w dowolnej chwili. Doskonała funkcja, jeśli uczniowie pracują wspólnie nad jakimś projektem albo kiedy chcemy, żeby wszyscy rzucili okiem, na przykład, na prezentację przygotowaną przez jednego z uczniów; chat – uczniowie mają możliwość używania chatu (o tym więcej nieco później); rename themselves – zawsze wyłączam tę opcję, bo chcę, żeby uczniowie skupili się na zajęciach, a nie na wymyślaniu sobie mniej lub bardziej ambitnych pseudonimów. Następna sekcja w kolejności to Participants. Po kliknięciu przycisku z prawej strony otworzy nam się panel, w którym znajdziemy osoby uczestniczące w naszych zajęciach. Tu też będą się pojawiały osoby w poczekalni, o której wspominałem wcześniej. W tym menu mamy możliwość wyciszenia pojedynczej osoby lub wszystkich uczestników spotkania. Pod przyciskiem more znajduje się jeszcze jedna bardzo przydatna funkcja Allow participants to unmute themselves. Jest ona domyślnie zaznaczona, ale odznaczenie jej spowoduje, że bez naszej ingerencji uczniowie nie będą mogli powiedzieć ani słowa. W more znajdziemy także powielone opcje z zakładki Security.
Chat w pasku narzędzi otwiera kolejne okno po naszej prawej stronie, w którym możemy się komunikować z uczniami. Po kliknięciu w trzy kropki znajdziemy 4 sposoby komunikacji: 

  • no one – wyłącza uczniom chat na stałe, my jako nauczyciel możemy dalej do nich pisać; 
  • host only – pozwala na komunikację wyłącznie z prowadzącym spotkanie – świetnie sprawdza się, kiedy chcemy zapytać uczniów, ile punktów zdobyli z wykonanego właśnie listeningu lub wtedy, kiedy mają pytanie, ale wstydzą się je zadać na forum klasy; 
  • everyone publicly – wszyscy mogą napisać do wszystkich, ale wyłącznie na forum; 
  • everyone publicly and privately – pozwala na pisanie wiadomości prywatnych pomiędzy uczniami. 

Kolejny na pasku głównym jest share screen. Daje on szansę podzielenia się widokiem ekranu (i dźwięku) z innej aplikacji otwartej na naszym komputerze bądź samym dźwiękiem z aplikacji oraz interaktywnej tablicy. Możliwe, że jest to najważniejsza opcja w całym Zoom’ie. Z jej pomocą możemy pokazać wszystkim uczniom stworzoną przez nas wcześniej prezentację, film na YouTube czy inny materiał, którego nie udało nam się przesłać do uczniów. Jeśli chcemy podzielić się zarówno widokiem, jak i dźwiękiem, należy pamiętać o zaznaczeniu dwóch „boxów” u dołu wyświetlonego menu, dzielenie się samym dźwiękiem jest dostępne w zakładce advanced. Po wybraniu opcji dzielenia się ekranem pasek menu przeniesie się na górę, a z prawej strony pojawią się okienka z widokiem naszych uczniów. Podczas dzielenia się ekranem, w pasku menu poza funkcjami wcześniej już opisanymi znajdziemy opcje: 

  • annotate – pozwalającą nanosić rysunkowe i tekstowe zmiany na wyświetlanym materiale; 
  • pause share – pozwalającą wstrzymać dzielenie się ekranem (uczniowie widzą cały czas to samo, my natomiast możemy buszować po naszym laptopie, na przykład, w poszukiwaniu zagubionej karty pracy, o której zapomnieliśmy); 
  • remote control – umożliwiającą naszym uczniom przejęcie kontroli nad naszą myszką (przydatne szczególnie wtedy, kiedy chcemy zaangażować bardziej dzieci i młodzież we współtworzenie materiałów czy pisanie po tablicy). 

Kontrolę można odzyskać, wciskając lewy klawisz myszy lub stukając w touchpad w dowolnym momencie. Pod more kryje się jeszcze jedna ważna opcja – disable attendee annotation – uniemożliwiająca pranksterom rysowanie po ekranie w nieodpowiednich momentach. Żeby przestać dzielić się ekranem, wystarczy kliknąć stop sharing. Ostatnią ważną funkcją w głównym menu jest breakout rooms. To nic innego jak wirtualna forma łączenia uczniów w pary czy grupy. Możemy wybrać ilość osób w grupach, przydzielić ich losowo lub wybrać, kto będzie z kim pracował oraz ustalić czas, po którym praca dobiegnie końca. Tworzymy wybrane przez nas grupy i polecamy uczniom kliknąć join. Program przeniesie ich do podpokoju, gdzie będą mogli swobodnie pracować. Ważne – nie można się wtedy podzielić ze wszystkimi na raz materiałem, a jedynym sposobem komunikacji jest dołączenie do danego pokoju. Uczniowie mogą poprosić o pomoc, klikając w ask for help. Wtedy na naszym ekranie pojawi się wiadomość, że uczeń potrzebuje naszego wsparcia. Po upływie wyznaczonego przez nas czasu pojawi się pytanie czy chcemy zamknąć pokoje czy pozostawić je otwarte. Jeśli wybierzemy opcję zamknij, uczniowie po 10 sekundach zaczną znowu pojawiać się w głównym pokoju.
 

Praktyka

Najlepszym sposobem na sprawdzenie i przetestowanie wszystkich opisanych tutaj funkcji będzie zorganizowanie wspólnego spotkania online z członkami grona pedagogicznego czy też 
ze znajomymi. Najważniejsze to nie bać się technologii i pomyłek czy problemów, które i tak się pojawią – podobnie jak pojawiają się w niewirtualnym życiu. 
Jak dobrze uzupełnić Zoom’a? Założyć dla wszystkich wirtualną klasę na Google Classroom?


Google Classroom 

Jeśli jeszcze nie odwiedziliście Google Classroom i nie zakładaliście konta, to powinniście zrobić to czym prędzej. Nawet jeśli nie będziemy przez jakiś czas prowadzić zajęć online, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby nieco usprawnić sobie pracę i ograniczyć ilość zużywanego i co istotniejsze, noszonego ze sobą papieru.

Tworzenie klasy

Do stworzenia klasy najlepiej mieć swoje własne konto na platformie Google. Właściwie wystarczy założyć mail i zalogować się na niego, a następnie w pasek przeglądarki wpisać classroom.google.com. W prawym górnym rogu pojawi się znak +, należy go kliknąć i wybrać opcję utwórz zajęcia. Dla szkół i uczelni dostępna jest funkcja G Suite, której nie będę tutaj opisywał, skupię się bardziej na funkcjach samego Google Classroom. Po zaznaczeniu „boxa” u dołu klikamy dalej. Następnie wypełniamy krótki formularz i klikamy utwórz. Nasza nowo utworzona klasa pojawi się na ekranie. To, co interesuje nas najbardziej to kod klasy. Znajdziemy go z lewej strony. To właśnie za jego pomocą nasi uczniowie będą dołączali do klasy. Wystarczy, że wpiszą w przeglądarkę classroom.google.com, a po kliknięciu + zamiast „utwórz zajęcia”, wybiorą „dołącz do zajęć” i wpiszą kod. Warto tutaj wspomnieć o tym, że do każdej utworzonej klasy na naszym Google Drive...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań magazynu "Horyzonty Anglistyki"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy