Dokładnie 18 lat temu rozpoczynałam pracę jako nauczycielka w gimnazjum. Po latach okazało się, że mam przyjemność współpracować z jedną z moich pierwszych uczennic, która obecnie jako koleżanka po fachu dzieli ze mną obowiązki belfra. Niejednokrotnie zastanawiałam się nad tym, na ile to, czego nauczałam prawie dwie dekady temu, przydaje się moim byłym uczniom w otaczającej ich rzeczywistości.
Kategoria: Artykuły z czasopisma
Czy to w ogóle możliwe? Przed tegorocznymi ósmoklasistami postawiono niezwykle trudne zadanie – muszą przygotować się do egzaminu w ekspresowym tempie i, na ile to możliwe, „zaprzyjaźnić” się z nowymi typami zadań, które dotychczas nieoczywiste i mało popularne stanowią obecnie najtrudniejsze obszary testowe. Zadania otwarte oraz mediacja językowa będą wymagać od uczniów przede wszystkim swobodnej produkcji języka, przemyślanego transferu i przetwarzania informacji oraz samodzielnego myślenia. Umówmy się – dotychczas nie były to „mocne strony” znanych nam sprawdzianów i egzaminów. Podsumujmy – czas zaprosić na salony tzw. life skills.
Dziś w łatwy sposób możemy uczestniczyć w różnych konferencjach czy spotkaniach dla nauczycieli online. Dzięki nowoczesnym technologiom możemy także sami stworzyć dla naszych uczniów takie spotkanie online. Nie jest to wcale tak trudne, jak mogłoby się wydawać. Wystarczy zapoznać się z poniższymi wskazówkami i... spróbować!
Błędy od samego ich wskazywania nie znikną. Prowadząc zajęcia językowe, nie irytuję się na moich uczniów, a błędy pojawiające się w ich wypowiedziach poprawiam tylko wtedy, kiedy naprawdę muszę.
Od kilku lat z nieskrywaną radością obserwuję wzrost wartości książek w naszym społeczeństwie. Z przyjemnością przyglądam się zaczytanym ludziom w środkach komunikacji miejskiej. Serce rośnie, widząc bibliofilów w pociągach czy samolotach. Uśmiecham się od ucha do ucha, patrząc na akcje typu bookcrossing. Dlaczego więc nie stworzyć na terenie szkoły enklawy dla miłośników literatury i języków obcych?
Bingo – dobrze znana amerykańska gra seniorów, gdzie przede wszystkim musimy wsłuchiwać się w czytane przez kogoś liczby i zaznaczać je na planszy, którą otrzymaliśmy wcześniej. W momencie zakreślenia jednej linii (pionowej, poziomej lub po skosie) krzyczymy „bingo” i wygrywamy. Ideę gry można wykorzystać w klasie do budowania relacji, przełamania pierwszych lodów z nową grupą, poznania potrzeb grupy lub – po prostu – lepszego poznania się. Jak to działa?
Moje zainteresowanie „pokojem zagadek” i tym, jak wykorzystać go w nauczaniu, rozpoczęło się od postu na jednym z portali społecznościowych, w którym moi znajomi relacjonowali, jak spędzają piątkowy wieczór. Otóż postanowili zgodzić się na zamknięcie w „pokoju zagadek”, by aktywnie uczestniczyć w poszukiwaniu klucza do drzwi. Każda poprawna odpowiedź na pytanie/zagadkę zbliżała ich do celu, którym było znalezienie klucza i wydostanie się z pomieszczenia. To, co mnie zainspirowało, to fakt, że uruchomili oni swoją kreatywność, współpracowali, dzieląc się wiedzą, którą następnie wykorzystywali, by udzielić poprawnych odpowiedzi i wykonać zadania. Co ważne, doskonale się przy tym bawili. Brzmi zachęcająco? Jeśli tak, to dlaczego nie przenieść „pokoju zagadek” do rzeczywistości szkolnej?
Mówi się, że koło to kształt idealny. Czy może być równie doskonałym narzędziem prowadzenia lekcji językowej? Oczywiście! Co więcej – nie tylko lekcji językowej. Jak to działa?